روی خط خبر

موضوع: تکنولوژی و فناوری اطلاعات منبع: دیجیاتو
امتیاز: 5 5

مطلب با عنوان چطور از طراحی احمقانه هواپیما در جنگ جهانی دوم به مکینتاش رسیدیم؟ از وب سایت دیجیاتو digiato با درج لینک اصلی خبر نمایش داده شده است.

چطور از طراحی احمقانه هواپیما در جنگ جهانی دوم به مکینتاش رسیدیم؟

«دژ پرنده B-17» ظرف تنها ۱۲ ماه آماده حرکت روی باند بود، درست در زمانی مناسب برای اینکه تبدیل به سلاحی ترسناک برای نیروی هوایی آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم شود. استقامت متحیرکننده اش باعث می شد خلبانان بپرستندش. B-17 می توانست ...

The post چطور از طراحی احمقانه هواپیما در جنگ جهانی دوم به مکینتاش رسیدیم؟ appeared first on دیجیاتو.

«دژ پرنده B-17» ظرف تنها ۱۲ ماه آماده حرکت روی باند بود، درست در زمانی مناسب برای اینکه تبدیل به سلاحی ترسناک برای نیروی هوایی آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم شود. استقامت متحیرکننده اش باعث می شد خلبانان بپرستندش. B-17 می توانست از میان طوفانی از گلوله و گلوله انفجاری به غرش ادامه دهد، بدنه اش سوراخ شود و همچنان قادر به پرواز باشد. سمبلی برای نبوغ آمریکایی بود، چهار موتور داشت و به دوجین اسلحه مجهز بود.تصور کنید خلبان این هواپیمای توانمند بودید. دشمنان اصلی تان، ژاپنی ها و آلمانی ها را در افق و در تیررس می بینید. اما دشمنی دیگر هم دارید که در دیدتان نیست و در وخیم ترین شرایط حمله می کند. فرض کنیم سرعت را پایین می آورید تا یک فرود عادی دیگر داشته باشید. به پایین خم می شوید تا تجهیزات فرود را فعال کنید. ناگهان صدای جیغی از برخورد فلز و آسفالت به گوش می رسد. درحالی که هواپیما روی مسیر باند سر می خورد، به این طرف و آن طرف کاکپیت پرتاب می شوید. ناگهان فکرتان می رود پیش تفنگداران زیر هواپیما و دیگر اعضای خدمه. «هر اتفاقی که واسه اونا افتاده باشه... تقصیر منه؟». وقتی هواپیما بالاخره می ایستد، با خودتان خواهید گفت که «چطور ممکنه هواپیمام سقوط کنه اونم وقتی همه چیز درست بود؟ من چی کار کردم؟»به ازای هر پیروزی شکوهمند با هواپیماها و تانک های آمریکایی، یک ماشین دروی بی سر و صدا هم در میدان نبرد حاضر بود: مرگ های اتفاقی و سقوط های مرموزی که ظاهرا هیچ حدی از تمرین برطرف شان نمی کرد؛ حداقل تا پیش از پایان جنگ که نیروی هوایی آمریکا بالاخره توانست بفهمد ماجرا چیست.برای این کار، نیروی هوایی با روان شناسی جوان در آزمایشگاه پزشکی هوایی در مقر Wright-Patterson تماس گرفت. پل فیتس مردی خوش تیپ با لهجه کشدار ایالت تنسی بود، ذهنی ریاضیاتی داشت و موهایش را با کرم براق می کرد؛ شبیه الویس پریسلی، که نشان دهنده یک جور سنت گریزی مودبانه بود. چند دهه بعد او را به عنوان یکی از برجسته ترین مغزهای نیروی هوایی می شناختند، کسی که سخت ترین و عجیب ترین کارها به او محول می شود، مثلا فهمیدن اینکه چرا مردم یوفو می دیدند.اما در آن زمان او کماکان در تلاش بود که با دکترایش در علم جدید روان شناسی تجربی برای خود نامی دست و پا کند. داشتن یک مدرک پیشرفته در زمینه روان شناسی هنوز چندان متداول نبود و با چنین سطحی از دانش آموختگی، سطحی متمایز از دسترسی نیز به دست می آمد. فیتس قرار بود بداند مردم چطور فکر می کنند. اما مشخص شد استعداد واقعی اش این بود که بفهمد مردم چطور فکر نمی کنند.وقتی هزاران گزارش راجع به سقوط هواپیماها روی میز فیتس قرار گرفت، می توانست نگاه سرسری به آن ها انداخته و خیلی راحت بگوید در همه موارد، تقصیر متوجه خلبان بوده - می توانست بگوید اصلاً نباید هواپیما را دست چنین احمق هایی داد. برای آن دوران، چنین نتیجه گیری هایی کفایت می کرد. در اکثر گزارش ها به عبارت «خطای خلبان» اشاره شده بود و برای چندین دهه، نیازی به توضیح بیشتر نبود. در آن زمان این بالاترین سطح از روان شناسی به حساب می آمد.از آن جایی که بی شمار سرباز تازه کار به نیروهای مسلح می پیوست، روان شناسان باید شروع به طرح آزمون هایی می کردند تا قادر به یافتن بهترین وظیفه برای هر سرباز باشند. اگر هواپیما سقوط می کرد، رایج ترین پیش فرض چنین چیزی بود: آن شخص نباید سکان هواپیما را به دست می گرفت، یا شاید باید بهتر تعلیم داده می شد. در هر صورت تقصیر او بوده است.اما همانطور که فیتس براساس اطلاعات سقوط های نیروی هوایی دریافت، اگر خلبانان خطاکار علت اصلی مشکل بودند، آنچه در کاکپیت به سقوط منجر شده باید اتفاقی تصادفی می بوده است. این افراد معمولاً با هرچیزی که کار می کردند از پس وظیفه خود برمی آمدند. خطر کردن در ذات شان بود، اینکه هنگام فرود ذهن خود را خالی نگه دارند. اما فیتس سر و صدا را نمی دید: او الگو می دید.و زمانی که شروع به صحبت با افراد دخیل در این سقوط ها می کرد، آن ها از این می گفتند که هنگام سقوط چقدر وحشت زده و متعجب بودند، از این می گفتند که وقتی به نظر می رسید با مرگ تنها چند ثانیه فاصله دارند، قادر به درک هیچ چیز نبودند.مثال ها آنقدر زیاد بودند که تراژدی تبدیل به کمدی شد: برخی خلبان ها با اشتباه در خواندن ارتفاع به زمین برخورد می کردند، برخی هنگامی از آسمان سقوط می کردند که اصلاً نمی دانستند بالا کدام طرف است، برخی خلبانان B-17 هم به نظر در حال فرودی نرم بودند اما متوجه می شدند که اصلاً ابزارهای فرود را فعال نکرده اند.مثال های مرتبط به دیگر افراد هم وارد قلمروی احمقانگی محض می شد: مانند خلبانی که هنگام بمباران توسط ژاپنی ها سوار هواپیمایی کاملاً جدید و متوجه شده بود که جای تمام دکمه ها تغییر کرده است. خیس عرق از استرس و ناتوان از تفکر درباره آنچه باید انجام شود، او صرفاً هواپیما را روی باند از این طرف به آن طرف برد و آنقدر به این کار ادامه داد تا حمله تمام شد.اطلاعات فیتس نشان می داد که در جریان جنگ ۲۲ ماهه، نیروی هوایی آمریکا ۴۵۷ سقوط را گزارش کرده بود که همگی حاوی جزییات مشابهی بودند. برای هرکسی که حوصله کافی را برای بررسی اطلاعات می داشت، واضح بود که تقصیر متوجه چیست. آلفونسو چاپانیس، همکار فیتس کسی بود که این حوصله را به خرج داد. وقتی او شروع به بازرسی هواپیماها کرد و با افراد مختلف صحبت، شواهدی حاکی از این ندید که خلبانان به خوبی آموزش ندیده باشند. او در عوض متوجه شد که پرواز با این هواپیماها غیرممکن است. به جای «خطای خلبان» او برای اولین بار متوجه چیزی دیگر شد: «خطای طراح».دلیل سقوط تمام این خلبانان با هواپیمای B-17 این بود که دکمه های دریچه هوای هواپیما و همینطور دکمه های مرتبط با تجهیزات فرود، طراحی دقیقاً یکسانی داشتند. خلبانان دست خود را به سمت کنترل های فرود دراز می کردند و تصورشان بر این بود که برای نشستن بر زمین آماده اند. اما در عوض دریچه های باله هواپیما را باز می کردند و بدون اینکه چرخ از زیر باز شود، به زمین می نشستند.چاپانیس راه حلی نبوغ آمیز به ذهنش رسید: او سیستمی شامل دستگیره ها و اهرم هایی با اشکال کاملاً متفاوت ساخت که تشخیص اجزای مختلف هواپیما را صرفاً با حسی که در دست داشتند تسهیل می کرد، بنابراین حتی هنگام پرواز در تاریکی شب هم امکان نداشت خلبانان به اشتباه بیفتند.این طراحی نبوغ آمیز -که تحت عنوان رمزنگاری اشکال شناخته می شود- همین امروز هم استانداردی برای تجهیزات فرود و دریچه های هوای هوایپیماها به حساب می آید. این ایده کلی را در بسیاری از تجهیزات پیرامون خود خواهید دید: مثلاً دقیقاً به همین خاطر است که دکمه های روی کنترلر بازی شما اشکال متفاوتی دارند و نوعی بافت متمایز با دیگری که اجازه می دهد قادر به تشخیص شان از همدیگر باشید. به همین خاطر است که تجهیزات اتومبیل شما بسته به کاری که انجام می دهند اندکی از هم متفاوت ظاهر می شوند. و به همین خاطر است که دکمه های مجازی موبایل هوشمند شما از نوعی زبان الگویی خاص پیروی می کنند.اما چاپانیس و فیتس در حال پیشنهاد کردن چیزی فراتر از یک راهکار صرف بری جلوگیری از سقوط هواپیماها بودند. در مواجهه با سربازانی که جان خود را به خاطر طراحی ضعیف ماشین آلات از دست می دادند، آن ها الگویی تازه برای مشاهده رفتار انسانی خلق کردند. همان الگو، چیزی است که جهان کاربرپسندی که امروز در آن زندگی می کنیم را به وجود آورده است. آن ها به این درک رسیدند که نمی توان صرفاً کار با ماشین آلات را به مردم آموخت و از آن ها انتظار داشت در شرایط وخیم، عملکردی بی نقص داشته باشند.در عوض، طراحی بهتر ماشین ها به معنای درک این بود که مردم بدون نیاز به فکر کردن چطور عمل می کنند؛ یعنی در شرایط واقعی و روزانه زندگی که لزوماً بی نقص پیش نمی رود. نمی شد فرض کرد که انسان ها هنگام آموزش دیدن همچون اسفنجی منطقی عمل می کنند. باید آن ها را همانطور که هستند بپذیرید: حواس پرت، گیج و در شرایط خاص بی منطق. تنها با تصور آن ها در محدودترین حالت ممکن است که می توان ماشین هایی بدون احتمال خطا ساخت.این الگوی جدید در ابتدا با سرعت کمی ریشه دواند. اما در سال ۱۹۸۴ -یعنی چهار دهه بعد از تحقیقات چاپانیس و فیتس- اپل در حال آماده سازی تبلیغی چاپی بود که نکته ای جالب را درباره کامپیوترش مطرح می کرد. در متون درج شده روی این تبلیغ آمده بود که:در یک روز روشن در کوپرتینوی کالیفرنیا، مهندسینی با ذهن روشن، ایده ای بسیار روشنگرانه داشتند: از آن جایی که کامپیوترها اینقدر باهوش هستند، منطقی نیست اگر به جای اینکه درباره کامپیوترها به مردم آموزش دهیم، درباره مردم به کامپیوترها آموزش دهیم؟این مهندسان روزها و شب ها کار کردند تا همه چیز را درباره مردم به چیپ های سیلیکونی بیاموزند. چیزهایی مانند «مردم چطور اشتباه می کنند و نظرشان عوض می شود»، «مردم چطور به سراغ فولدرها می روند و شماره های قدیمی را ذخیره می کنند» و «مردم چطور برای گذران زندگی کار می کنند و در وقت اضافی خود خوش می گذرانند». همین زبان ساده و قابل درک بود که تکنولوژی روان اسمارت فون های امروزی ما را خلق کرد.گذشته از هموار کردن مسیر برای جهانی کاربرپسند، فیتس و چاپانیس مهم ترین فونداسیون را نیز بنا کردند. آن ها دریافتند که انسان ها هرچقدر هم که مستعد یادگیری باشند، محکوم به خطا هستند و پیش فرض هایی کلی راجع به اینکه هرچیز باید چطور کار کند دارند. این چیزی نبود که قابل آموزش باشد. به بیانی دیگر، محدودیت ها و پیش فرض های ذهنی ما آن چیزی هستند که ما را تبدیل به انسان می کنند. و با درک آن پیش فرض هاست که می توان جهانی بهتر طراحی کرد.امروز این تغییر الگو تغییری تریلیون دلاری از نظر ارزش اقتصادی به وجود آورده است. پیش فرض امروزی ما اینست که اپلیکیشن هایی که ساز و کارهای اقتصادی را تغییر می دهند نباید نیازمند هیچ دفترچه راهنمایی باشند. برخی از پیشرفته ترین کامپیوترهای ساخت بشر نیازمند هیچ دستورالعملی نیستند که چیزی بیشتر از «روشن اش کنید» را توضیح دهد. این یکی از بزرگ ترین دستاوردهای پیشرفت تکنولوژی طی دهه اخیر است.این دستاورد ضمناً آنطور که باید و شاید برایمان مهم نیست چون فرض می کنیم همه چیز باید این طور باشد. اما این فرض که تکنولوژی های جدید نباید نیازی به هیچ توضیح داشته باشند، یک جنبه منفی هم دارد: وقتی گجت های جدید فرض می کنند که ما قرار است چه رفتاری نسبت به آن ها داشته باشیم، انتخاب هایی خاص را به ما تحمیل می کنند. این تکنولوژی ها دیگر تمایلات ما را تمکین نمی کنند. آن ها را شکل می دهند.کاربرپسندی خیلی ساده مرز میان اشیای پیرامون ما و چگونگی تعامل ما با آنهاست. بنابراین درحالی که ممکن است فکر کنیم جهان کاربرپسند، جهانیست که اشیا را کاربرپسند می کند، حقیقت بزرگ اینست که طراحی متکی بر اشیا نیست، متکی بر الگوهای ماست. حقیقی ترین ماده مورد نیاز برای ساخت چیزهای جدید آلومینیوم یا فیبر کربن نیست، رفتار است. و امروز رفتار ما به طرقی هم جادویی و هم مرموز در حال شکل یافتن است، عمدتاً به این خاطر که اصلاً متوجهش نمی شویم.در دوران جنگ جهانی دوم، این ایده که طراحان می توانند درک جهان را برای ما آسان کنند یا کشف بزرگ بود. اما امروز «من می فهمم باید چه کنم» تبدیل شده به «من اصلاً نیازی به فکر کردن ندارم».

مطلب با عنوان چطور از طراحی احمقانه هواپیما در جنگ جهانی دوم به مکینتاش رسیدیم؟ از وب سایت دیجیاتو digiato با درج لینک اصلی خبر نمایش داده شده است و آپین در قبال محتوای اخبار هیچ مسئولیتی ندارد.

مطلب با عنوان چطور از طراحی احمقانه هواپیما در جنگ جهانی دوم به مکینتاش رسیدیم؟ از وب سایت دیجیاتو با درج لینک اصلی خبر نمایش داده شده است. جهت مشاهده جزئیات بیشتر به دیجیاتو digiato مراجعه نمائید.

اخبار گوناگون